Dështimi total i komunikimit konsiderohet një nga skenarët më të rrezikshëm në kontrollin e trafikut ajror. Pikërisht ky skenar u bë realitet në Greqi më 4 janar, kur sistemi i komunikimit ajror pësoi një ndërprerje serioze, duke ngritur shqetësime të mëdha për sigurinë e fluturimeve dhe qëndrueshmërinë e infrastrukturës kritike të aviacionit.
Deri në këtë moment, arsyet konkrete pas këtij dështimi nuk janë bërë ende publike. Nuk dihet nëse bëhet fjalë për një defekt të brendshëm teknik, një problem sistemik të akumuluar me kalimin e kohës, apo për ndikim të jashtëm – qoftë ai kibernetik, elektrik apo mjedisor. Kjo mungesë qartësie e bën ngjarjen edhe më shqetësuese, pasi nxjerr në pah sa të ekspozuara mund të jenë sistemet tradicionale të komunikimit ajror.
Në kontrollin e trafikut ajror, komunikimi radio midis kontrollorëve dhe pilotëve është shtylla kryesore e sigurisë. Çdo ndërprerje, sidomos një ndërprerje totale, kufizon ndjeshëm aftësinë për të menaxhuar trafikun ajror në mënyrë të sigurt dhe efikase. Edhe pse ekzistojnë procedura emergjente për raste të tilla, ato janë zgjidhje të përkohshme dhe jo të menduara për situata të zgjatura ose të gjera në shkallë kombëtare.
Kjo ngjarje hedh një dritë të re mbi diskutimet me kompani si Startical dhe Aireon, të cilat po punojnë mbi teknologjinë e komunikimit VHF të bazuar në hapësirë. Ndryshe nga sistemet tokësore tradicionale, zgjidhjet space-based ofrojnë mbulim më të gjerë dhe, mbi të gjitha, një shtresë shtesë rezervë (backup) që nuk varet nga infrastruktura tokësore lokale.
Nëse një sistem i tillë do të ishte operacional si shtresë plotësuese, raste si ai i 4 janarit në Greqi mund të kishin një ndikim shumë më të kufizuar. Kjo nuk do të thotë se teknologjitë ekzistuese janë të panevojshme, por se arkitektura e sigurisë në aviacion duhet të evoluojë drejt modeleve me shumë shtresa mbrojtjeje, ku dështimi i një komponenti nuk çon automatikisht në një krizë të plotë.
Ngjarja në Greqi shërben si një paralajmërim i fortë për autoritetet e aviacionit dhe industrinë në tërësi: investimi në sisteme rezervë të pavarura, përfshirë komunikimin ajror të bazuar në hapësirë, nuk është më një luks teknologjik, por një domosdoshmëri për sigurinë e fluturimeve në të ardhmen.
