Procedurat standarde për ekuipazhin e një linje ajrore tregtare përpara një fluturimi përfshijnë shqyrtimin e fluturimit mes tyre, të ndjekur nga një kontroll fizik i avionit përpara nisjes. Më pas, ekuipazhi përgatit kabinën e pilotimit, fut planin e fluturimit në kompjuterin e avionit dhe verifikon të dhënat e peshës dhe balancës së avionit përpara se ai të tërhiqet nga vendqëndrimi. Kjo është një procedurë e detajuar për t’u siguruar që avioni është plotësisht gati për të operuar në mënyrë të sigurt dhe këto procedura zbatohen praktikisht për çdo fluturim tregtar.
Pilotët e Air Force One i kryejnë gjithashtu këto veprime, por detyrat e tyre përpara fluturimit janë shumë më të detajuara për shkak të misionit të tyre: transportimi i Presidentit të Shteteve të Bashkuara. Air Force One është një shenjë thirrjeje që përdoret për të identifikuar çdo avion të Forcave Ajrore të SHBA-së (USAF) që transporton Presidentin, por ajo lidhet më së shpeshti me dy avionë Boeing VC-25A dhe VC-25B Bridge, të cilët bazohen në modelin Boeing 747. Në mënyrë thelbësore, ekuipazhi i fluturimit nuk shqetësohet vetëm për sigurinë e operimit, por edhe për sigurinë fizike dhe mbrojtjen e avionit.
Hapat shtesë për Air Force One
Dy avionët VC-25A zakonisht pilotohen nga dy pilotë, një inxhinier fluturimi dhe një navigator, ndërsa VC-25B Bridge nuk kërkon inxhinier fluturimi (pasi bazohet në modelin më të ri 747-8). Përpara çdo fluturimi, ata koordinohen me ekuipazhet tokësore për të verifikuar që zona e parkimit dhe pista janë të pastra nga mbeturinat e mundshme. Vetë plani i fluturimit mund të duket dukshëm i ndryshëm nga ai i avionëve tregtarë dhe ekuipazhi duhet gjithashtu të sigurohet që sistemet e sigurisë dhe mbrojtjes në bord të avionit janë funksionale.
Përveç këtyre veprimeve, ekuipazhi i fluturimit të Air Force One duhet të ndihmojë në ruajtjen e sigurisë. Kjo do të thotë jo vetëm koordinim me ekipet e sigurisë në pistë, por edhe me kontrollin e trafikut ajror për t’u siguruar që aeroporti dhe hapësira ajrore përreth janë të pastra nga çdo konflikt i mundshëm. Ekuipazhi gjithashtu verifikon që avioni do të trajtohet me përparësi nga kontrolli i trafikut ajror dhe ata duhet të rishikojnë procedurat e furnizimit me karburant në ajër për VC-25A, megjithëse kjo aftësi nuk është përdorur kurrë me presidentin në bord.
Pilotët zakonisht duhet të mbërrijnë tre deri në katër orë përpara fluturimit të planifikuar, duke u koordinuar me Shërbimin Sekret të SHBA-së për të ruajtur sigurinë në avion dhe në aeroport. Avioni inspektohet dhe sistemet e tij testohen për të kontrolluar për ndonjë defekt të mundshëm teknik. Për më tepër, ekuipazhi duhet të rishikojë procedurat e emergjencës, ndërkohë që kryen edhe veprimet më të zakonshme që priten gjatë përgatitjeve përpara fluturimit. Ndonëse ky është zakonisht një proces që zgjat disa orë, ekuipazhet e fluturimit janë të trajnuar për të kryer nisje me një njoftim prej vetëm një ore.
Transportimi i Presidentit të SHBA-së përmes ajrit
Çdo udhëtim i gjatë i presidentit të SHBA-së fillon dhe përfundon në lëndinën jugore të Shtëpisë së Bardhë. Këtu, presidenti hipën në një helikopter të Trupave Detare të SHBA-së që operon nën shenjën thirrëse “Marine One”, shenjë e cila përdoret për çdo mjet fluturues të Trupave Detare që transporton presidentin amerikan. Helikopteri, të cilit mund t’i bashkohen disa të tjerë gjatë udhëtimit, fluturon drejt Bazës Ajrore Andrews, ku ndodhet Grupi i Transportit Ajror Presidencial. Fluturimi zgjat zakonisht rreth gjashtë deri në dhjetë minuta dhe, kur presidenti zbret, Air Force One është tashmë duke pritur.
Avionët VC-25 jo vetëm që transportojnë presidentin, por ata mbajnë gjithashtu ekipin e Shërbimit Sekret të presidentit, stafin e lartë, personelin mjekësor dhe këshilltarët. Për më tepër, avioni zakonisht transporton grupin e shtypit të Shtëpisë së Bardhë, një grup rotativ gazetarësh që mbulojnë aktivitetin e presidentit. Presidenti është gjithmonë personi i fundit që hipën në avion dhe, sapo ai ose ajo është në bord, dyert mbyllen përpara se të ndizen motorët. Prej aty, avioni takson drejt pistës dhe ngrihet në fluturim.
Pas mbërritjes, aeroporti që pret Air Force One zakonisht pezullon operacionet. Prej aty, presidenti mund të marrë një autokolonë ose një tjetër helikopter të Trupave Detare të SHBA-së për në destinacionin e tij përfundimtar. Mjetet e nevojshme për autokolonën dhe helikopterët e Trupave Detare transportohen zakonisht më herët me një Lockheed C-5 Galaxy për t’u siguruar që ato të jenë gati për mbërritjen e presidentit. Kur vjen koha për t’u kthyer në Uashington, ky proces përsëritet.
Një ish-zyrtar i Forcave Ajrore pohoi se nuk kishte kohë të mjaftueshme për ta pajisur avionin me të gjitha modifikimet “normale”.
Kërkesat për të fluturuar me VC-25
Pilotët që komandojnë avionët VC-25 duhet të jenë aviatorë me përvojë që shërbejnë në Forcat Ajrore të SHBA-së. Në përgjithësi, këta anëtarë të ekuipazhit kanë përvojë të mëparshme në operimin e avionëve kompleksë të transportit me shumë motorë dhe duhet të kenë regjistruar një numër të konsiderueshëm orësh fluturimi (zakonisht të paktën 2,500 orë). Më pas, pilotët zakonisht transferohen në Krahun e 89-të të Transportit Ajror në Bazën Ajrore Andrews dhe ndërtojnë përvojë duke transportuar zyrtarë të tjerë me avionë si Boeing C-32 ose C-40 Clipper.
Pilotët duhet të ruajnë një rekord shembullor fluturimi gjatë shërbimit në Forcat Ajrore të SHBA-së dhe të mbajnë një dosje të pastër. Përveç kësaj, ata duhet të fitojnë kualifikime të nivelit të lartë për t’u dalluar më tej. Drejtuesit e lartë vlerësojnë listën e pilotëve në Krahun e 89-të të Transportit Ajror dhe më pas përzgjedhin me kujdes aviatorët më të mirë për të hyrë në procesin e seleksionimit për Grupin e Transportit Ajror Presidencial. Prej aty, procesi i përzgjedhjes përfshin intervista, vlerësime psikologjike dhe teste në simulator.
Hapi i fundit për ata që përzgjidhen për të pilotuar VC-25 është marrja e autorizimit të sigurisë “Yankee White”. Ky është një autorizim special i nivelit më të lartë, i rezervuar për personelin që mbështet presidentin dhe nënpresidentin e SHBA-së, dhe përfitimi i tij kërkon një kontroll jashtëzakonisht të imtësishëm të së kaluarës. Hetuesit mund të intervistojnë anëtarë të familjes dhe kolegë, si dhe ish-fqinjë ose mësues për të verifikuar qëndrueshmërinë, besnikërinë dhe korrektësinë, në një proces që mund të zgjasë deri në një vit. Kandidatët duhet të kenë gjithashtu një histori të pastër kriminale dhe financiare.
Mjetet e tjera të transportit ajror për Presidentin e SHBA-së
Avionët VC-25A, që zakonisht shërbejnë si Air Force One, janë projektuar për të funksionuar si qendra komandimi të pathyeshme në qiell. Ata përmbajnë sisteme të avancuara mbrojtjeje dhe komunikimi, ndërkohë që janë të pajisur edhe me sisteme të furnizimit me karburant në ajër, në mënyrë që të mund të qëndrojnë në fluturim derisa të mbarojnë ushqimi dhe uji. Megjithatë, VC-25A të bazuar në modelin 747 janë gjithashtu avionë gjigantë. Jo çdo aeroport mund t’i akomodojë lehtësisht VC-25A-të dhe ata tërheqin një vëmendje të madhe, gjë që nuk është gjithmonë ideale.
Ndërsa VC-25A janë avionët më të zakonshëm që shërbejnë si Air Force One, presidenti i SHBA-së udhëton herë pas here edhe me Boeing C-32A, i bazuar në modelin 757-200. Këta avionë përdoren përgjithësisht kur presidenti udhëton drejt aerodromeve që nuk mund të akomodojnë VC-25A, dhe ata mund të përdoren gjithashtu si avionë rezervë kur presidenti udhëton, si dhe në rast se një VC-25A nuk është i disponueshëm. Për më tepër, C-32-të janë të dobishëm kur presidenti udhëton në misione të ndjeshme, siç janë zonat aktive të luftës.
Në shkurt të vitit 2023, ish-presidenti Joe Biden udhëtoi fshehurazi drejt Ukrainës, duke shënuar herën e parë në historinë moderne që një president i SHBA-së vizitonte një zonë aktive lufte që nuk ishte nën kontrollin e SHBA-së. Për të mbërritur atje, ai përdori një C-32A në vend të VC-25A, duke u ndalur në bazën ajrore Ramstein në Gjermani për furnizim me karburant, përpara se të vazhdonte drejt Polonisë, ku hipi në një tren për në Ukrainë. C-32 ishte më i përshtatshëm për shkak të ndjeshmërisë së misionit dhe në këtë rast fluturimi nuk përdori as shenjën standarde të thirrjes Air Force One; përkundrazi, shenja e thirrjes e përdorur ishte “SAM060”.
Një shqyrtim i dallimeve midis B747-200 më të vjetër dhe VC-25A Air Force One (AFO) më të vjetër. Më pas, shqyrtimi i B747-8i më të ri kundrejt VC-25B AFO-së së re.
Avionët e rinj 747 të Air Force One
Dy avionët VC-25A u dorëzuan në fillim të viteve 1990 dhe bazohen te modeli 747-200B, një avion që hyri për herë të parë në shërbim në fillim të viteve 1970. Ata janë të vjetër dhe gjithnjë e më pak të besueshëm, ndërsa mirëmbajtja e këtyre mjeteve ajrore po bëhet e vështirë dhe e kushtueshme. Për këtë arsye, Forcat Ajrore të SHBA-së (USAF) përzgjodhën modelin 747-8 si platformë për zëvendësimin e tyre me VC-25B në vitin 2015, me dërgesën e parë të planifikuar për vitin 2024. Megjithatë, ky afat është shtyrë disa herë dhe dërgesa e parë tani synohet për vitin 2028.
Në vitin 2025, qeveria amerikane pranoi si dhuratë nga qeveria e Katarit një avion 747-8 të konfiguruar si avion biznesi. Ky mjet ajror, i quajtur tashmë VC-25B Bridge, synon të shërbejë si një shtesë e përkohshme për flotën ekzistuese VC-25A derisa dy avionët VC-25B të jenë gati. Fokusimi te VC-25B Bridge ishte vënia e avionit në shërbim sa më shpejt të ishte e mundur, dhe ai hyri në shërbim në korrik të vitit 2026, më pak se një vit pas pranimit të tij. Problemi është se atij i mungojnë shumë nga veçoritë e sigurisë dhe mbrojtjes që kërkohen zakonisht për misionet e këtij lloji.
Tre (747-200B), katër (VC-25A)
Dy (747-8), për t’u përcaktuar (VC-25B)
VC-25B Bridge është menduar të jetë në shërbim vetëm derisa të mbërrijnë avionët VC-25B, dhe avioni pritet të dalë nga përdorimi përpara përfundimit të mandatit të dytë të Presidentit Donald Trump. Avionët VC-25B që do ta pasojnë atë janë konvertime të avionëve të prodhuar për tregun e lirë (whitetail), por ata po pajisen me një gamë të plotë teknologjish të sigurisë, komunikimit dhe mbrojtjes. Ata jo vetëm që do të zëvendësojnë VC-25B Bridge, por do të zëvendësojnë edhe VC-25A-të, duke u renditur ndër avionët më të avancuar dhe më të sigurt në botë që janë në shërbim.
Prodhuesit e Avionëve Air Force One
Burimi: Simple Flying

