Çmimi i rregulluar me shumicë i gazit në Bullgari u rrit me 32,5% në 58,43 €/MWh për muajin nëntor, krahasuar me 44,09 €/MWh në tetor, duke shënuar rritjen më të mprehtë mujore për këtë vit. Diferenca e çmimit me qendrën e gazit CEGH po ngushtohet, ndërkohë që tregjet rajonale përballen me varësinë e vazhdueshme nga gazi rus dhe alternativat që janë ende në zhvillim.
Çmimi i rregulluar është rritur çdo muaj që nga pranvera, duke arritur në 37,70 €/MWh në korrik, 39,43 €/MWh në gusht dhe 41,60 €/MWh në shtator. Në janar, çmimi ishte 31,15 €/MWh. Gazi i gazsjellësit nga Azerbajxhani, i dërguar përmes interkonektorit Greqi-Bullgari, së bashku me furnizimet e bazuara në gazin natyror të lëngshëm (LNG), e kishin mbajtur çmimin e Bullgarisë dukshëm nën nivelet e qendrave tregtare për pjesën më të madhe të vitit; të martën, çmimi në CEGH ishte 87,61 €.
Gazi rus mbetet shtylla kurrizore rajonale
TurkStream është aktualisht i vetmi gazsjellës që transporton gaz rus në Bashkimin Evropian dhe mbetet shtylla kurrizore e furnizimit për pjesën më të madhe të rajonit. Dërgesat përmes degës së tij evropiane arritën në 14,672 miliardë metra kub (bcm) në periudhën janar-tetor, një rritje prej 0,9% krahasuar me të njëjtën periudhë të një viti më parë.
Hungaria, Bullgaria dhe Greqia ishin blerësit më të mëdhenj të gazit rus në Bashkimin Evropian gjatë gjysmës së parë të vitit. Serbia është tregu i identifikuar si më i ekspozuari ndaj ndërprerjeve: testi i saj kombëtar i stresit zbuloi se afërsisht tre të katërtat ose më shumë e gazit të saj vjen nga Rusia përmes një korridori të vetëm.
Kontratat e Serbisë për gazin rus zgjaten çdo tre muaj, dhe zgjatja aktuale është e vlefshme deri më 31 dhjetor me kushte të pandryshuara. Vendi shënoi 107% në testin standard të furnizimit përmes gazsjellësit, por rezultati bie në 79% pa gazin me origjinë ruse. Humbja e të dy rrugëve të furnizimit do të sillte rreth dy muaj ndërprerje dhe një mungesë prej deri në 174 milionë metra kub, sipas testit të stresit.
Interkonektori me Bullgarinë është mbrojtja kryesore e Serbisë kundër humbjes së gazit rus, megjithëse gazi LNG i nevojshëm për ta mbushur atë përballet me një treg të ngushtë. Kompania shtetërore e gazit e Serbisë ka rezervuar kapacitet prej 300 milionë metra kub në vit në terminalin e Aleksandrupolit në Greqi për një periudhë dhjetëvjeçare.
Rrugët e reja përballen me afate të gjata realizimi
Rumania rriti kapacitetin fiks për gazin nga Bullgaria në Negru Voda 1–Kardam me 86%, në 296,8 GWh në ditë, duke filluar nga 17 nëntori, duke zgjeruar Korridorin Vertikal në drejtim të veriut. Interkonektori Greqi–Maqedoni e Veriut synohet të fillojë operimin tregtar para fundit të vitit 2027, ndërsa një gazsjellës Maqedoni e Veriut–Serbi, me një kapacitet vjetor të pritshëm prej rreth 3–6 bcm, pritet të jetë gati rreth fundit të vitit 2028.
Bosnja dhe Hercegovina, e cila mbështetet pothuajse tërësisht te gazi rus, ende nuk ka siguruar financim për lidhjen e planifikuar me terminalin e gazit natyror të lëngshëm (LNG) në Krk të Kroacisë. Ndërlidhja Jugore është projektuar për një kapacitet prej 1.5 miliardë metra kub në vit dhe këtë vit u arrit një marrëveshje ndërqeveritare, por bisedimet me agjencinë amerikane të kreditimit të eksporteve janë pezulluar. Zhvilluesi i projektit është në kërkim të investitorëve të tjerë, duke përmendur deri në 450 milionë euro financim të disponueshëm.
Ndalimi i Bashkimit Evropian për gazin natyror të lëngshëm (LNG) rus hyn plotësisht në fuqi në janar. Rruga e dytë e Serbisë për gazin rus pritet të zhduket në praktikë kur Hungaria të ndalojë importet ruse në vjeshtën e vitit 2027.
Burimi: SEE Energy News

