Forcat koloniale të Gjermanisë në Namibi kryen gjenocid midis viteve 1904 dhe 1908, duke shkaktuar vdekjen e deri në 80,000 pjesëtarëve të popullit Ovaherero, ose 75% e popullsisë së asaj kohe. Trauma dhe pasojat politike të kësaj ngjarjeje mbeten ende të pazgjidhura.
Prania koloniale gjermane në Namibi filloi në vitin 1890, kur u vendosën kufijtë e Afrikës Jugperëndimore Gjermane. Autoritetet gjermane e promovuan zonën si një koloni për vendbanime dhe kolonët mbërritën në qytetet bregdetare të shkretëtirës si Lüderitz dhe Swakopmund. Autoritetet koloniale e konsideruan tokën të përshtatshme për blegtori, dhe kolonët gjermanë u ndeshën me popujt Nama dhe Ovaherero.
Fillimisht, marrëdhëniet midis kolonëve gjermanë dhe popullit Herero ishin relativisht të përzemërta, ku Hererot u konvertuan në krishterim dhe pranuan praninë gjermane. Ata gjithashtu nënshkruan traktate mbrojtjeje me kolonët për t’u mbështetur kundër sulmeve nga grupet rivale Nama. Megjithatë, në realitet, kishte sulme nga të dyja palët dhe të dyja shoqëritë humbën ndikimin, bagëtinë dhe tokën përballë kolonëve.
Epidemia e murtajës së gjedhit (Rinderpest) e vitit 1897 shkatërroi blegtorinë, e cila ishte thelbësore për pasurinë dhe shoqërinë Herero. Deri në vitin 1903, pak më pak se 5,000 gjermanë jetonin në koloni, por atyre u duhej tokë e gjerë për të bërë bujqësi për shkak të klimës së thatë deri në gjysmë të thatë. Autoritetet koloniale përdorën taktika të ndryshme për t’i shpronësuar Ovahererot nga toka dhe bagëtia e tyre, edhe nëse kjo nënkuptonte shkeljen e traktateve.
Racizmi, zbatimi i pabarabartë i ligjit për vendasit dhe kolonët gjermanë, si dhe keqtrajtimi i popujve Herero dhe Nama në tokat në pronësi të gjermanëve, bënë që tensionet të rriten më tej. Një dënim i lehtë i dhënë ndaj një kolonisti që kishte përdhunuar dhe vrarë vajzën e një udhëheqësi Ovaherero simbolizonte këtë keqtrajtim.
Në fillim të vitit 1904, luftëtarët Ovaherero vranë mbi 100 kolonë gjermanë, duke ndezur një rebelim që shkaktoi tronditje deri në Berlin. Gjenerali Lothar von Trotha mori detyrën si komandant në Afrikën Jugperëndimore në mesin e vitit 1904 dhe mijëra ushtarë gjermanë u dyndën në koloni. Von Trotha nuk donte thjesht t’i mposhtte Ovahererot; me fjalët e tij, ai kërkonte t’i asgjësonte ata.
Urdhri i shfarosjes dekretoi se çdo Ovaherero që gjendej në territorin gjerman do të vritej. Ovahererot u ndoqën drejt shkretëtirës së shkretë Omaheke, ku shumë prej tyre vdiqën nga etja dhe uria. Të tjerë u kapën dhe u sollën si të burgosur në qytetet e kontrolluara nga gjermanët, ku shumë punuan në kushte skllavërie.
Shifrat e sakta janë të pasigurta, por vlerësohet se deri në 80,000 burra, gra dhe fëmijë Ovaherero vdiqën. Edhe populli Nama vuajti ndjeshëm, me rreth 10,000 vdekje gjatë sundimit kolonial. Forcat gjermane pësuan më pak se 1,000 viktima.
Trauma dhe pasojat politike të kësaj ngjarjeje mbeten të pazgjidhura. Në vitin 2021, u nënshkrua një deklaratë e përbashkët dypalëshe midis Gjermanisë dhe Namibisë, në të cilën Gjermania premtoi 1.1 miliardë euro për qeverinë namibiane për një periudhë 30-vjeçare. Megjithatë, Gjermania nuk i njeh ngjarjet e viteve 1904-1908 si gjenocid në kuptimin ligjor, çka do të thotë se ajo nuk është e detyruar të paguajë dëmshpërblime.
Avokatët e komuniteteve Nama dhe Ovaherero kanë argumentuar se deklarata e përbashkët gjermano-namibiane është e pavlefshme, pasi bie ndesh me nene të ndryshme të kushtetutës së Namibisë. Ata pretendojnë se nuk janë konsultuar apo përfshirë kurrë drejtpërdrejt në negociata, pasi marrëveshja ishte midis Gjermanisë dhe qeverisë namibiane, e jo midis grupeve të prekura.
