Lockheed Martin prezanton variantin e ri PAC-3 Edge të raketës ndërhyrëse PAC-3. Ky variant i ri, i cili përmirësohet me një motor rakete më të avancuar për një rreze veprimi më të gjatë, është krijuar për të neutralizuar mjete fluturuese hipersonike dhe kërcënime ajrore të sofistikuara.
Projekti Patriot Advanced Capability-3 (PAC-3) filloi në fund të viteve 1980 nga Organizata për Mbrojtjen Strategjike (SDIO) e SHBA-s dhe Ushtria e SHBA-s, me qëllim zhvillimin e një rakete ndërhyrëse kinetike që shkatërron objektivin direkt, për të kundërshtuar raketat interkontinentale (ICBM) të armiqve gjatë fluturimit. Rezultati ishte varianti PAC-2, i njohur më mirë si raketa MIM-104 Patriot, e cila u bë e famshme gjatë Luftës së Gjirit në vitin 1991, pasi mbrojti forcat e Koalicionit nga sulmet e raketave balistike irakiane Scud.
Sot, PAC-3, si gjenerata më e re e këtij projekti, ka detyrën të zhvillojë raketa ndërhyrëse për të neutralizuar raketat balistike taktike, raketat ajrore të avancuara, avionët dhe kërcënime të ngjashme, me një probabilitet të lartë suksesit. Kjo arrihet duke shkaktuar një shpërthim me një kokë eksplozive dhe shpërthime të vogla të wolframit, duke u udhëhequr nga radarë milimetrike për ndjekje dhe synim autonom.
Përveç kësaj, raketa PAC-3 tradicionalisht janë krijuar për të ulur kostot për njësi, me qëllim mbajtjen e një magazinë sa më të plotë. Megjithatë, kjo nuk ka ndodhur në kurrizën e aftësive, të cilat Lockheed Martin vazhdon të zgjerojë.
Në rastin e PAC-3 Edge, raketa është përmirësuar për të luftuar raketat hipersonike, të cilat janë jashtëzakonisht të vështira për t’u shkatërruar, sepse fluturojnë me një shpejtësi që tejkalon 5 herë shpejtësinë e tingullit (Mach 5). Kjo do të thotë se periudha për të detektuar dhe identifikuar një kërcënim të tillë është shumë e shkurtuar, ashtu si dhe koha që raketa ndërhyrëse do të ketë për të përshpejtuar dhe u afruar me qëllimin.
Duke u bazuar në iteracionet e mëparshme të PAC-3, Edge përdor një sistem të ri të kërkimit që ofron një saktësi dhe manovrueshmëri më të lartë. Megjithatë, kjo nuk do të kishte rëndësi nëse raketa ndërhyrëse nuk do të kishte shpejtësinë e nevojshme, prandaj inxhinierët i kanë dhënë një motor rakete me impuls të shumëfishtë, të prodhuar nga Northrop Grumman.
Ky motor përdor grimca të ndryshme të propeluesit, të vendosura secialisht brenda kutisë së motorit dhe të ndara në dy ose më shumë dhoma të pavarura. Kjo lejon që raketa të ndez segmentet e ndryshme sipas urdhërimit, duke ofruar manovra të sakta dhe madje mundëson që raketa të ndalet dhe të ri-ndezet më vonë gjatë fluturimit, duke zgjatur kështu rrezen e saj të veprimit.
Përveç këtyre aftësive të përmirësuara, Lockheed Martin thotë se PAC-3 Edge është i kompatibil me sistemet ekzistuese të lëshimit dhe komandës. Qëllimi i fundëm është të krijohet një raketë ndërhyrëse e nivelit të lartë që mund të përballojë kërcënimet hipersonike, duke u përpjekur në të njëjtën kohë të ulë kostot, edhe pse kompania pranon se ekonomia është një prioritet i dytësor në këtë fazë.
“Raketa ndërhyrëse PAC-3 Edge e Lockheed Martin përdor raketën e provuar në luftë PAC-3 MSE, duke ofruar manovrueshmëri, fuqi dhe shpejtësi edhe më të lartë, për të siguruar që arkitektura mbrojtëse e shtresuar e Ushtrisë të mbetet më e avancuar në botë”, tha Tim Cahill, presidenti i Lockheed Martin Missiles and Fire Control.
Burimi: Lockheed Martin.
Burimi: newatlas.com
